الان ساعت ۳ نصف شبه ...

دیروز من و خاله ( رئیسمون) و بچه های دفتر  به مرکز نگهداری  معلولین ذهنی

حبیب بن مظاهر سر زدیم که هم برای بازدید و هم برای تهیه یک گزارش از وضعیت اونجا ....

باور کنید تا وقتی که وارد حیاط بزرگ و پر از درخت اونجا نشده بودم نمی دونستم که برای چی

می ریم اونجا !

وقتی از ماشین پیاده شدم به خاله گفتم : خاله منو کجا اوردی ؟

خاله هم گفت : امروز قراره از این محل یه گزارش تهیه کنیم ....

اگه نمی تونی بیایی  تو یه جا منتظر باش تا  ما کارمونو  تموم کنیم !

به فاطمه ... خانم ک  و آقای ب نگاهی انداختم ... نمی دونم اونا چه حسی داشتند اما می دونستم

فاطمه عین من یه خرده واهمه داره ...

نمی تونم از جرات و حسی که نا خود آگاه منو به داخل کشوند حرفی بزنم ... عجیب بود .

به راهرو یی با دیوارهای نقاشی شده با رنگ های قشنگ و فانتزی مواجه شدیم و صدای آهنگی

شاد و زیبا به گوش می رسید .

به خاله گفتم : اینجا که از دفتر خودمون با حال تره ...

صدای آهنگ  از اتاق بازی می یومد .... یه خانم مدد جو رو دیدیم که مسئولیت نگهداری از بچه ها

رو به عهده داشت .... بچه هایی که از نظر هوشی یه خرده بالاتر از بقیه بود و می تونستند

رنگ ها و ... رو تشخیص بدن . اونجا بودند و بازی می کردند و دست می زند...

وقتی ما رو دیدن کلی ذوق کردن و ما هم براشون کلی دست تکون می دادیم ....

من و فاطمه با بهت عجیبی نگاه شون می کردیم   ... اون هم در حالی که لبخند رو لب هامون

ماسیده بود ....

به آقای ب نگاه کردم که چه قدر صمیمانه و زود با بچه ها اخت شده بود و توپ بازی می کرد ...

و خاله که با اونها حرف می زد ....

یهو پسری با پوست سبزه دستمو کشید و منو برد به جمع بچه ها که داشتند بازی می کردند ...

دستمو گرفته بود و با النگو هام بازی می کرد .

بهش گفتم : اسمت چیه ؟

گفت : علی

گفتم چند سالته ؟

گفت : ۲ سال ( اما ۱۳ ساله و ۱۴ ساله به نظر می رسید )

با خنده ی پر از شادی ُ علی ازم می خواست تا با خودکار و کاغذ که دارم بنویسم ...

منم خودکار و کاغذمو دادم بهش گفتم : علی تو برام یه نقاشی بکش !

علی هم چند تا خط کوچولو ی کوچولو واسم کشید و بعد با خنده و ذوق بهم

گفت : ( البته با لهجه ی زیبای بندری ) جونن ؟

و من بیشتر از اون ذوق کردم و گفتم : بله که جونن ...

آفرین بو نوس تا بهت ۲۰ هادم ...( بذار بهت ۲۰ بدم ) .

ادامه در پست بعدی فعلا برم آش بخورم ....